Ucieczka z Gdańska to pasjonująca relacja o losach Niemki - Evy Krutein i jej najbliższej rodziny. Rodowitej gdańszczance udało się uciec w styczniu 1945 roku, wraz z małym dzieckiem, na pokładzie niemieckiego statku transportowego, który uniknął sowieckich okrętów podwodnych.

Książka omawiająca dzieje i osobliwości urzędów I Rzeczpospolitej.

Wspaniała dwutomowa panorama polskich losów w drugiej połowie XIX wieku. Autorka, urodzona na skraju Puszczy Kampinoskiej, związana jest od dzieciństwa z krajobrazem i historią swojej ziemi.

Zbiór artykułów publikowanych w prasie krajowej i emigracyjnej w latach 1984-2011.

Autor, w oparciu o dokumenty z archiwum dawnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przedstawia cele i metody działania służb specjalnych w Polsce w latach 1944-1989. Szczególnie interesująca jest obszerna, przedostatnia instrukcja (ostatnia jest tajna) z 1970 r. na temat zasad pracy z agenturą.

Najnowsza książka Henryka Piecucha, autora cyklu "Tajna historia Polski, liczącego dotychczas 16 tomów. Autor we właściwym sobie stylu prowadzi czytelnika przez historię Polski ostatnich 45 lat. Na jej tle przedstawia sylwetkę Lecha Wałęsy, bez wątpienia najwybitniejszego, obok Karola Wojtyły, Polaka żyjącego w XX wieku.

Książka dr Jacka E. Wilczura ukazuje nieznane większości współczesnych Polaków, a zwłaszcza młodemu pokoleniu, tragiczne dzieje ludności polskiej na Wileńszczyźnie w latach II wojny światowej.

Druga część Wojennych tajemnic Warszawy i Mazowsza zabiera Czytelnika w mało znane a często wręcz zapomniane miejsca naznaczone wojenną przeszłością. Autor podjął próbę ocalenia od zapomnienia schronów, bunkrów, umocnień, a także napisów i detali, które są już dzisiaj prawie niewidoczne.

Książka jest naprawdę przewodnikiem innym niż wszystkie. Autor podjął próbę ocalenia od zapomnienia schronów, bunkrów, umocnień, a nawet zacierających się napisów na ścianach kamienic.

Jedno z największych dzieł polskiego piśmiennictwa historycznego – „Wojna polsko-rosyjska 1830 i 1831” płk. prof. Wacława Tokarza – stanowi ukoronowanie jego bogatego dorobku naukowego. Jest do dziś wzorcem wykorzystywania źródeł oraz odpowiedzialności we wnioskowaniu. Było prezentacją polskiego punktu widzenia wobec rosyjskiego dzieła gen, prof. Aleksandra K. Puzyrewskiego (Warszawa 1893) o niemal analogicznym tytule i na nie gorszym poziomie. Polski autor dysponował przewagą dorobku historiografii w ciągu około 40 lat. Obu badaczy łączy świadome użycie w tytule słowa „wojna”, zamiast polskiego potocznego „powstanie”, czy rosyjskiego „bunt”. Zgadzali się więc zasadniczo na uznanie wielkości opisywanego fenomenu historycznego; polemika dotyczyła szczegółów nieraz pierwszorzędnej zresztą wagi.